ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕೆಳಗೆ ಸುರಂಗ, ಲಾಲ್‌ಬಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ 300 ಕೋಟಿ ವರ್ಷದ ಶಿಲೆ: ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ನಡುವೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆಯೇ ಭೂಮಿಯ ಪುರಾತನ ನೆನಪು?

ಬೆಂಗಳೂರು: ನಾವು ಪ್ರತಿದಿನ ನೋಡುವ ಒಂದು ಬಂಡೆ ಎಷ್ಟು ಹಳೆಯದಿರಬಹುದು? ನೂರು ವರ್ಷ? ಸಾವಿರ ವರ್ಷ? ಲಕ್ಷ ವರ್ಷ?

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಲಾಲ್‌ಬಾಗ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಪೆನಿನ್ಸುಲರ್ ನೈಸ್ ಶಿಲೆಯ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಉತ್ತರವೇ ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ — ಅದರ ಇತಿಹಾಸ ಸುಮಾರು 300 ಕೋಟಿ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಅಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯರು ನಗರಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಕೃಷಿ ಆರಂಭಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ನಾಗರಿಕತೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕೋಟ್ಯಂತರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಭೂಮಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಈ ಶಿಲೆ ತನ್ನೊಳಗೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದೆ.

ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಂಚಾರ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗಿರುವ ಭೂಗತ ಸುರಂಗ ರಸ್ತೆ ಯೋಜನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದೇ ಪುರಾತನ ಶಿಲಾರಚನೆಯ ಸುರಕ್ಷತೆ ಕುರಿತು ಹೊಸ ಆತಂಕ ಎದುರಾಗಿದೆ.

Geological Survey of India (GSI) ಯೋಜನೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗಬಹುದಾದ ಭೂವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಹಾಗೂ ಅಂತರ್ಜಲ ಸಂಬಂಧಿತ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿರುವುದು ಈ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿಸಿದೆ.

300 ಕೋಟಿ ವರ್ಷ ಎಂದರೆ ಎಷ್ಟು ಹಳೆಯದು?

ಈ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಓದುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಅದರ ಅಗಾಧತೆಯನ್ನು ಊಹಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಕೆಲ ದಶಕಗಳದ್ದು. ದಾಖಲಾದ ಮಾನವ ಇತಿಹಾಸ ಕೆಲವೇ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳದ್ದು. ಆದರೆ ಲಾಲ್‌ಬಾಗ್‌ನ ಈ ಶಿಲಾರಚನೆಯ ಕಥೆ ಶತಕೋಟಿ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಹೀಗಾಗಿ ಇದು ಕೇವಲ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ನಿಂತು ಫೋಟೋ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬಂಡೆಯಲ್ಲ. ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ — ಇದು ಕಲ್ಲಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವ ಭೂಮಿಯ ಇತಿಹಾಸದ ಒಂದು ಪುಟ.

ಹಾಗಾದರೆ ಸುರಂಗ ಯೋಜನೆಯಿಂದ ಏನು ಸಮಸ್ಯೆ?

ನಗರದ ಕೆಳಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸುರಂಗ ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಕೇವಲ ಮಣ್ಣನ್ನು ತೆಗೆದು ರಸ್ತೆ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಯಂತ್ರಗಳು, ಆಳವಾದ ಶಾಫ್ಟ್‌ಗಳು, ಭೂಮಿಯೊಳಗಿನ ತೋಡಿಕೆ, ಕಂಪನ ಮತ್ತು ಒತ್ತಡ — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಯೋಜನೆಯ ಭಾಗವಾಗಬಹುದು.

GSI ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರುವ ಪ್ರಮುಖ ಕಳವಳಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು, ಇಂತಹ ಕಾಮಗಾರಿಗಳಿಂದ ಶಿಲೆಯಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಸಹಜವಾಗಿ ಇರುವ ಸಣ್ಣ ಬಿರುಕುಗಳ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟಾಗಬಹುದೇ ಎಂಬುದು.

ಇದರಿಂದ ಶಿಲೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹಾನಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಈಗಲೇ ಹೇಳುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಾನಿಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸದೆ ಮುಂದುವರಿಯುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಅಂಶ.

ಕಲ್ಲಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ — ನೀರಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಇದೆ

ಭೂಮಿಯೊಳಗಿನ ನೀರು ನಮಗೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ಶಿಲೆಗಳ ಬಿರುಕುಗಳು ಮತ್ತು ಭೂಗರ್ಭದ ವಿವಿಧ ಪದರಗಳ ಮೂಲಕ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ.

ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಸುರಂಗ ಕಾಮಗಾರಿಯಿಂದ ಈ ಸಹಜ ನೀರಿನ ಹರಿವಿನ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಉಂಟಾದರೆ ಅಂತರ್ಜಲ ಮಟ್ಟ, ಲಾಲ್‌ಬಾಗ್ ಕೆರೆ ಅಥವಾ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜಲವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟಾಗಬಹುದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ತಜ್ಞರು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ಸುರಂಗವೇ ಬೇಡವೇ?

ವಿಷಯವನ್ನು ಅಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರು ಪ್ರತಿದಿನ ಭಾರೀ ಸಂಚಾರ ದಟ್ಟಣೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಉತ್ತಮ ಸಾರಿಗೆ ಮತ್ತು ರಸ್ತೆ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವೂ ಅಗತ್ಯ.

ಆದ್ದರಿಂದ ‘ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಬೇಕು ಅಥವಾ ಪರಿಸರ ಬೇಕು’ ಎನ್ನುವುದು ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ. ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ: ನಗರಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು, ಮರಳಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಹಾನಿಗೊಳಿಸದೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡಬಹುದು?

ಒಮ್ಮೆ ಹಾನಿಯಾದರೆ ಮತ್ತೆ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ರಸ್ತೆ ಹಾಳಾದರೆ ಮತ್ತೆ ಹಾಕಬಹುದು. ಕಟ್ಟಡ ಹಳೆಯದಾದರೆ ಪುನರ್‌ನಿರ್ಮಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಶತಕೋಟಿ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ರೂಪಿಸಿದ ಶಿಲಾರಚನೆಯನ್ನು ಮನುಷ್ಯರು ಮತ್ತೆ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ.

ತುಮಕೂರಿಗೂ ಈ ಕಥೆ ಏಕೆ ಮುಖ್ಯ?

ಇದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಥೆ ಎಂದು ತುಮಕೂರಿನ ಓದುಗರು ಕಡೆಗಣಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ತುಮಕೂರು ಕೂಡ ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಹೊಸ ರಸ್ತೆಗಳು, ಕೈಗಾರಿಕಾ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ವಸತಿ ಬಡಾವಣೆಗಳು, ರೈಲು ಮತ್ತು ಹೆದ್ದಾರಿ ಯೋಜನೆಗಳು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಭೂದೃಶ್ಯವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಈ ಕಥೆಯ ಸರಳ ಪಾಠ: ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಏನು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಭೂಮಿಯ ಕೆಳಗೆ ಏನಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಕೊನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ

ಬೆಂಗಳೂರು ಮುಂದುವರಿಯಲೇಬೇಕು. ಹೊಸ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವೂ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಉಳಿದಿರುವ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುರುತುಗಳಿಗೂ ಜಾಗ ಉಳಿಯಬೇಕು.

ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಎಂದರೆ ಹಳೆಯದನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಹೊಸದನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಉಳಿಸಬೇಕಾದದ್ದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಸಾಗುವುದೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೇ.